Sylvie Fleurie

Het eerste werk wat ik zag van Sylvie Fleury was een verzameling tassen met logo’s. Veelal van chique winkels, winkels waar ik in ieder geval nooit kom. In de tasjes zat parfum, schoenen, een eyeliner. En nog zo wat van die dingen die je blijkbaar koopt op een middag als een vrouw die wat geld te besteden heeft

Ik vond het een bevrijdend werk, tassen met gekochte artikelen presenteren als sculptuur, durf het maar eens als eerste.

Veel van haar werk neemt een loopje met clichés over vrouwen, shoppen, logo’s van beroemde merken en schoonheidsidealen, ik shop, dus ik besta.

Het werk van Sylvie Fleurie als onderdeel van ‘The Future is Female’

Ik weet nooit zeker of het ironisch bedoeld is of niet. Ergens hoop ik natuurlijk van wel, maar daar ga ik dan verder ook niet over en het maakt voor mijn beleving van het werk uiteindelijk ook niet uit.

De twee werken hier gaan denk ik over schoonheid. De kleine compositie met haarkrullers en de twee covers van de Vogue.

Het blad heeft wereldwijd vele lezers die ervan leren hoe het zogenaamd zit met de schoonheid. Welke kleding in de mode is, welke haarstijlen, de roklengte van het seizoen. Het blad dicteert ons hoe qua schoonheid in het huidige seizoen de wereld in elkaar zit.

Sylvie Fleurie, ‘Untitled’, 1994. Velcro hairrollers and hairpins. 

Het is een blad wat schoonheid afspreekt met de wereld. “Dit is mooi,dus hou je daar maar aan, dan komt het met jou verder vast wel goed, aan je schoonheid zal het dan in ieder geval niet liggen, luister maar gewoon naar ons.”

De haarkrullers zijn een abstracter werk, bijna minimal. En toch gaat dit werk op bescheidener toon ook over eenzelfde schoonheidsideaal. Jezelf krullen aanmeten die je niet van nature hebt, waar doen we dat dan voor?

Voor wie doe je dat dan precies, wie is daarmee geholpen? Ben je een mooiere versie van jezelf met krullen in je haar? Ik doe expres eenbeetje naïef, het werk lokt het ook bij me uit, het werk van Fleury begon.

Het neerzetten van beelden die grenzen aan naïviteit is denk ik een van de verdiensten van haar werk. Ze laat ons een oppervlakkige wereld zien die bol staat van levensbedrog.

Sylvie Fleurie, ‘VOGUE’, 1992
2 C-prints mounted on aluminium

Wat ze niet laat zien is de mens onder de consument, en daar word ik door haar werk dan juist extra benieuwd naar.

Ik wil dan juist weten hoe je eruit zou zien zonder die onderlinge afspraken, met je roklengte precies waar jij ‘m wilt en zonder die krullen in je haar.

Het opgelegde schoonheidsideaal is misschien ook een beperking in vrijheid, en misschien mag het uiteindelijk ook gewoon wel weg, hebben we het eigenlijk helemaal niet zo hard nodig als we soms misschien wel denken.

Hier iets over innerlijke schoonheid, maar daar kwam ik niet helemaal uit

Onderdeel van de tentoonstelling ‘The Future is Female’ bij Parts Project, Den Haag 2018, een tentoonstelling met werk van 13 kunstenaars en teksten van Twan Janssen. Curator: Francis Boeske.

Please follow and like us:
onpost_follow

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *