Sigmar Polke

Het was niet de eerste dag van de introductie, maar voor mijn gevoel wel snel daarna. We vonden een betaalbaar appartement om te delen.

Alles voor het eerst alleen.

Studeren, wonen, werken, een onstilbaar verlangen naar ons eigen leven.

We wilden alles horen, alles zien, alles weten, alles beleven. We hadden honger, André en ik.

Een CD huren kostte 2 Gulden vijftig. We hebben die zaak helemaal leeggetrokken in onze zucht naar ‘je weet maar nooit’. 
Een ontelbare hoeveelheid bandjes als gevolg, en geen minuut van stilte.

De zaak ging mooi op tijd failliet, want twee CD’s was toch een pizza, en ik hou nou eenmaal van gesmolten kaas.

In een week het oeuvre van Richter, en dan Polke er ook meteen maar achteraan. En Canetti en Nauman, en Dante en Bausch.

Een inhaalslag, zo lijkt het nu. Bijbenen, afchecken, doordenken, wegzetten, uitlachen, meehuilen.

Sigmar Polke, ‘Höhere Wesen’, 1969. Collectie van Abbemuseum, Eindhoven

En maar praten en maar schilderen en overal wel wat van vinden. En om beurten bandjes draaien, de hele dag en avond.

Glass, Neubauten, Kraftwerk, Stockhausen, Coil, Bach, Zappa, Prince, Schoenberg, Psychic TV en The Smiths. De lijst was eindeloos.

We waren sponzen, het leven was een marinade.

Sindsdien nooit meer zo zeiknat geweest

Please follow and like us:
onpost_follow

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *