Rose Wylie

Ik heb het al een poos niet meer gehad, maar het was lange tijd een droom die vaak terugkeerde.

Er werd oorverdovend hard gefluisterd, niet te doen, het kwam altijd heel hard binnen.

Ik weet niet eens wat er gezegd werd, dat deed er ook niet toe. Het was vooral het volume wat niet klopte met de toon. Ik schrok er altijd wakker van, niet per se heel erg fijn.

Werk van Rose Wylie in ‘The Future is Female’

Een puppy van drie meter hoog klopt ook niet helemaal, zoiets. Dromen zijn natuurlijk vaak ontregelend, daarvoor zijn het dromen.

Rose Wylie maakt grote schilderijen over kleine onderwerpen. Althans zo lees ik ze. Uitvergroot nemen de kleinste dingen of gebaren ineens enorme vormen aan, terwijl hun proporties niet kloppen met hun geluid, ze schreeuwen kleine dingen.

Ze schreeuwen tussenzinnen, bijgedachten, mijmeringen.

Rose Wylie, ‘Transparent Plastic Green Spoon’, 2016 

Een chocolade konijn, een prins te paard of een zebra met twee leeuwen. Of in het geval van een tekening van een net iets te grote gasbrander, ook hier is de maat ineens een beetje verontrustend.

Vaak met tekst, maar die verduidelijken voor mij niet zo heel veel. Taal is ook maar een manier om dingen te duiden, de toon zegt vaak veel meer.

Het zijn dromen waar dingen uit proportie zijn, iets onbeduidends ineens de wereld kan gaan overheersen. Ineens wordt iets kleins zo groot gemaakt dat het met jouw proporties concurreert.

Rose Wylie, ‘Mixing Tool’, 2016

Je nietig voelen in de nabijheid van een drie meter hoge puppy, of bij het geluid van gefluister met 300 decibel. Dat is misschien wat Rose Wylie doet, en dat doet ze denk ik heel erg goed.

De dingen in de wereld zijn gekoppeld aan proporties. Als je je daar vervolgens niet aan houdt dan gebeurt er iets bijzonders, voel ik me ineens Alice en is de wereld ineens een Wonderland.

Ze is de tachtig gepasseerd, maar ze schildert driftig voort. En maar heel hard fluisteren, en maar meters maken, en ik maar wakker schrikken en mezelf maar zeggen: ‘Het was een droom, het was niet echt.’

Onderdeel van de tentoonstelling ‘The Future is Female’ bij Parts Project, Den Haag 2018, een tentoonstelling met werk van 13 kunstenaars en teksten van Twan Janssen. Curator: Francis Boeske.

Please follow and like us:
onpost_follow

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *