Roos van Haaften

Het is een spiegelend schapje, met daarop een paar spelden, een stukje plastic, een lucifer en nog wat meer van die dingen die in de normale wereld zoals wij die kennen niet zo heel veel waarde hebben.

In de wereld van Roos van Haaften wel, daar vertalen ze hun eigen onbeduidendheid in hun poëtisch evenbeeld, hun schaduwen betalen zich meer dan dubbel terug, ze worden in die wereld veel belangrijker dan ze in het echt ooit zijn geweest of worden.

Als de spot erop staat blijkt dat al die frutsels opeens allemaal een eigen functie hebben. Al die dingen bij elkaar vormen een compleet en leesbaar beeld. Ze houden ieder op hun eigen manier het licht tegen, zodat op de wand erboven een afbeelding weerspiegelt en een herkenbaar beeld ontstaat.

Werk van Roos van Haaften in de tentoonstelling ‘The Future is Female’ 

Ze krijgen tijdelijk een rol als karakter in een groot historisch drama. Ze werken samen en zetten dat drama overtuigend neer. Zodra ze in de spotlight staan vervullen ze een grotere rol dan die van zichzelf, ze stijgen tijdelijk boven zichzelf uit, stappen even over hun schaduw heen.

De drie werken die hier te zien zijn geven drie historische rampen weer. De beelden zijn ontleend aan oude ansichtkaarten van catastrofes die men elkaar destijds blijkbaar stuurde.

Roos van Haaften, ‘Gleaming Catastrophy I’. Mirror, ink,
various materials, spot. 10 x 26 cm. Courtesy of the artist.

Op zich ook een opmerkelijk gegeven, “Hallo, hoe gaat het met jou? Met mij gaat het goed. Hier heb je een foto van een Zeppelin die is ontploft, er waren 35 doden, ik hoop dat je een leuke dag hebt.”

In de vertaling worden dingen meevertaald die zich niet bij de eerste lezing laten lezen. Als het antwoord uit schaduwen bestaat dan is het soms even zoeken naar de vraag.

Het zijn kleine werken over grote rampen die de wereld allang niet meer bezighoudt. Iedereen die betrokken was bij die ongelukken is vergeten en zelfs hun kinderen zijn al jaren dood.

Echo’s van lang vervlogen pijn en als de spots uitgaan zijn ze weg, dan zijn de dingen weer gewoon zichzelf en geen vertaling meer van het grote wereldleed van ooit, heel lang geleden.

Misschien is het dan ineens allemaal nooit echt gebeurd.

Onderdeel van de tentoonstelling ‘The Future is Female’ bij Parts Project, Den Haag 2018, een tentoonstelling met werk van 13 kunstenaars en teksten van Twan Janssen. Curator: Francis Boeske.

Please follow and like us:
onpost_follow

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *