Ron Mueck

Soms weet je niet eens waar je moet beginnen, is wat zich aandient zo pijnlijk en misselijkmakend dat je iets moet zeggen, of als het zin zou hebben, schreeuwen.

Weten dat het geen enkele zin heeft is misschien nog het meest frustrerend, omdat je ergens voelt dat jouw emoties hier een ingecalculeerd onderdeel zijn van het ontwerp.

De Hel is niet ontworpen om het er naar je zin te hebben, ze is ook niet bedoeld om leuk naar te kijken.

Iedereen die als kind -al was het maar voor vijf minuten- zijn ouders kwijtraakte in de Efteling of Bijenkorf herinnert zich dat nog. Op deze leeftijd dienen dit soort gebeurtenissen zich aan als grote drama’s, al zijn ze van korte duur en kennen ze een goede afloop met een ijsje en lieve woorden van troost achteraf.

Zelfs dan.

De duizenden kinderen die op dit moment als dieren zitten opgesloten aan de Amerikaanse grens hebben dit vooruitzicht niet ben ik bang. Bij hen wordt een onmetelijke pijn en wantrouwen ingeprent waarvan ze de rest van hun leven last gaan hebben, al zou het vandaag nog stoppen.

Ron Mueck

De bewakers hebben stricte instructies. Ze mogen de kinderen niet troosten. De kinderen mogen elkaar niet troosten. Een kind van zes leert een kind van vier hoe je een luier verschoont. Er is geen speelgoed, geen boek, geen afleiding. De Hel staat altijd aan met het volume op tien, onderdeel van het ontwerp.

Ron Mueck

Iedere rimpeling in het water op die leeftijd is in potentie een volwassen golf. Het moedwillig geestelijk verminken van duizenden kinderen is niet minder dan een misdaad tegen de menselijkheid, gepleegd door onze bondgenoot.

Land of the Free, Home of the Brave. Met zo’n bondgenoot heb je geen vijanden meer nodig.

Please follow and like us:
onpost_follow

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *