Robert Rauschenberg

Ik heb het altijd een prachtig werk gevonden, de “Erased de Kooning Drawing” van Rauschenberg. Moedwillig en voor zover ik begrijp in overleg een kunstwerk van een ander vernielen om daarmee zelf iets nieuws te zeggen.

Het vernietigen als scheppende kracht, want er moet altijd eerst iets weg voordat er iets nieuws bij kan komen, een soort kosmische waarheid of wet.

Er zijn altijd veel verhalen geweest rond dit werk en het heeft inmiddels mythische proporties aangenomen. Een spectaculair radicaal werk voor z’n tijd, vijftien jaar later ben ik pas geboren. Het gaat niet om mij, dat bedoel ik niet, ik probeer het alleen in de tijd te begrijpen.

Er gaan verschillende verhaalversies rond. Ik vertel maar gewoon de versie die ik het mooist vind, de waarheid is sowieso overgewaardeerd, zeker als het over kunst gaat. Als de waarheid mooier is dan krijgt ze daarvoor punten, voor de leugen geldt hetzelfde.

Het verhaal wat ik het liefst geloof is dat de Kooning het hem zo lastig mogelijk wilde maken. Hij zocht een belangrijke tekening uit, een met potlood, conté, krijt en olieverf.

Robert Rauschenberg, “Erased de Kooning Drawing”, 1953

Rauschenberg is vervolgens een maand bezig geweest om de tekening uit te gummen. Hij was op het moment van maken 28, de Kooning was 48. Het werk heeft daarmee ook stiekem een ondertoon: ‘Opzouten Ouwe.’ Twintig jaar is in de hedendaagse kunst een enorm generatieverschil.

Het valt nog niet mee om iets goed kapot te maken zodat het daarna niet meer in z’n huidige vorm bestaat, dat vereist een vrij spectaculaire herschikking van moleculen.

De dood doet er met ons een heel leven over, dus een maand valt dan ineens ook wel weer mee.

Als het leven een inademing is, dan is de vernietiging misschien een uitademing, ze hebben elkaar nodig. Althans als ademhalen je ding is, daar ga ik voor het gemak dan maar even vanuit.

Binnen het oeuvre van Rauschenberg is het werk een beetje een vreemde eend in de bijt, opvallend conceptueel voor zijn doen en mede daarom in mijn ogen bijzonder. Daar ben ik niet de enige in hoor, dat vindt zo’n beetje iedereen.

Het is soms ook wel fijn om te bedenken dat het sowieso uiteindelijk allemaal weg moet. Je moet er toch ook niet aan denken dat de Middeleeuwers hier nog rond zouden lopen, het is ook goed om op tijd weer weg te wezen en plek te maken voor vernieuwing, want die vernieuwing woont dan niet meer in jou, die is allang op kamers gegaan.

De vernieuwing is een deurtje verder gaan wonen, en woont nu bij volgende generaties.

Rauschenbergs werk is misschien een geheugensteuntje voor dit principe. Na de inademing volgt de uitademing en uiteindelijk worden we allemaal uitgegumd.

Dat is precies hoe het leven hoort te gaan en dat is eigenlijk ook helemaal prima.

Please follow and like us:
onpost_follow

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *