Robert Morris

Volgens mij stelde hij diep denken boven kijken, Robert Morris, hij is inmiddels alweer een paar dagen dood. Het kijken legt zich telkens opnieuw vast, het denken blijft altijd cirkels trekken om het vermoeden van een middelpunt.

Zijn oeuvre is met weinig middelen altijd welbespraakt geweest, maar zeker niet stijlvast. Het mooiste werk wat ik ooit van hem zag kon binnen zijn oeuvre bijna niet verder van minimal kunst staan. Althans van het beeld wat de wereld zich er inmiddels van gevormd had: de Kunst met de Zuivere Waarheid in pacht.

Het is een rommelig beeld, een beetje een zootje. Op zichzelf heldere vormen vallen over elkaar heen en vechten om aandacht. Het gemeenschappelijk doel van de vormen is heel helder: ze willen samen de rust verstoren.

Waarom dat is me niet helemaal duidelijk, maar dat ze het menen des te meer.

Morris legt hier voor mij de leugen van het Minimalisme bloot: ‘Als je maar zo weinig mogelijk zegt wordt wat je zegt vanzelf belangrijk.’

Waar veel minimal kunst de smetvrees zo zuiver bezingt, lijkt het Morris om losse uitspraken te doen, allemaal waarheden op zich. Iedere uitspraak op zichzelf is helder, maar door elkaar heen wordt het dan toch weer een zootje. En dat vind ik dan wel weer heel erg mooi.

Een stroming binnen beeldhouwkunst min of meer in je eentje uitvinden om die vervolgens ook weer lomp door de heg te trekken, want zo helder blijkt het uiteindelijk ook allemaal niet te zijn.

Niet als je alles tegelijkertijd aan het woord laat tenminste, dan wordt ook dat weer een puinhoop van jewelste. Mensen en dingen in meutes gedragen zich uiteindelijk net zo voorbeeldig als ratten in een volle vuilniszak.

Ieder voor zich zijn ze helder, te begrijpen, aanspreekbaar en enigszins redelijk. In het gepeupel gaat die subtiliteit snel verloren en komen we ze tegen als groepen gele hesjes.

Hoe minimal kunst ook weer chaos kan worden, dat lijkt me hier de les. Of hoe één redelijk iemand in een groep geplaatst uiteindelijk een museum in Parijs aan gort kan slaan.

Op zich totaal onbegrijpelijk, maar door dit werk van Morris heb ik er een beeld bij wat voor mij rijmt op iets van een uitleg.

De helderheid bij Robert Morris was zijn denken, zijn beelden doen me niet zo verschrikkelijk veel. Ze zijn belangrijk hoor, dat weet ik wel, maar de demonstratie in de gedachte is wat hier denk ik belangrijk is, en niet het filmpje ervan op YouTube.

——

Beeld:
Robert Morris, ‘Untitled (Scatter Piece)’, 1968.

Please follow and like us:
onpost_follow

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *