Robert Indiana

Het was eigenlijk een bericht van niks, het filmpje wat erbij stond navenant. Iemand die op z’n vijfenzestigste besloot voortaan als vrouw zichzelf te worden, vanaf nu als vrouw gaat landen in zichzelf.

Ik kan daarbij alleen maar stil zijn en in gedachte heel diep zuchten. De moed die daarvoor nodig is zegt eigenlijk alles: dit staat niet ter discussie, dit moest gewoon gebeuren.

Het landen in jezelf is niet iedereen bij geboorte automatisch meegegeven. Velen van ons zijn nog een groot deel van het leven bezig met het vinden van wat er ooit is kwijtgemaakt, of in productie niet is meegeleverd.

Slordig gesoldeerde onderdelen, schroefjes die niet passen, gebruiksaanwijzingen in een taal die niemand kent. Piepende wielen krijgen òf de meeste olie, of worden als eerste vervangen.

Als de omschrijving op de verpakking niet klopt met wie je bent dan is het leven vanaf dat moment (stel ik me voor) een enorm intens gevecht.

Eerst met jezelf, daarna met je omgeving en daarna nog eens met de hele wereld eromheen. Jezelf zijn, of liever nog jezelf worden wordt daarmee bijna een luxeproduct, dus niet iedereen bij zijn of haar geboorte vanzelfsprekend gegund of meegegeven.

Robert Indiana, ‘Love’

Wat is het toch mooi dat dat inmiddels kan, en wat vind ik het knap en moedig als mensen daarin zo helder voor zichzelf kiezen, met tegenwind van alle kanten, want het gaat zeker niet altijd vanzelf, jezelf zijn en je Zelf kunnen zien, zijn en voelen.

We verdienen daar als mensheid best een schouderklopje voor. Zover zijn we met z’n allen dus tot nu toe blijkbaar toch gekomen, en dat is stiekem eigenlijk best een heel lief complimentje waard.

Please follow and like us:
onpost_follow

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *