René Daniels

Ik hoorde ze natuurlijk al jarenlang, de echo’s. Ze hingen rond op academies, op beurzen, in ateliers en ze verveelden me een beetje.

Daardoor kreeg ik bijna een afkeer van de bron: het werk van René Daniels.

Niets had me kunnen voorbereiden op de overzichtstentoonstelling van zijn werk in Wiels, met name de laatste twee zalen zijn verpletterend en adembenemend, woorden die eigenlijk helemaal niet passen bij het bedachtzaam morsig modernisme in die werken, de ‘mooie tentoonstellingen’ familie noem ik ze maar even. Zijn keel geschraapt, invloeden nog wel hoorbaar, maar onmiskenbaar een eigen geluid.

Die twee zalen vormen samen een prachtige volzin van een kunstenaar die zichzelf laat uitpraten. Niet van idee naar idee, maar weer opnieuw en weer proberen, en hoe fantastisch dat dan klinkt.

René Daniels, ‘Doorlopend naar buiten’, 1987.
Collectie Stedelijk Museum Amsterdam

Surrealisme, absurdisme en punk zeggen me eigenlijk nooit zoveel, maar als hij ze aan me voorstelt dan is het volgende rondje van mij en ben ik toch benieuwd naar wat de avond verder brengt.

‘Nooit de verfilming, altijd het boek, onthou dat nou eens een keer..’ dacht ik bij mezelf toen ik naar buiten liep.

En even nog hadden alle gebouwen een geschilderd randje, was ieder perspectief een halve vlinderstrik en was Brussel nog zeker een kwartier lang een mokerslag van veren.

René Daniels, ‘Doorlopend naar buiten’, 1987. Collectie Stedelijk Museum Amsterdam

Please follow and like us:
onpost_follow

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *