Pieter Jansz. Saenredam

Ik ga me toch een partij cirkels tekenen in januari, dat wil je niet weten. Met oranje, roze en paars en groen. En diagonalen, daar heb ik ook weer zin in.

Over tien dagen mag het, dan is het Stijljaar weer voorbij. Vooral Den Haag was niet om door te komen, met al die interpretaties door de middenstand. Van taarten tot tulpenbollen, tafelkleden tot lampenkappen, alles rood en geel en blauw.

Het was natuurlijk een jubeljaar voor het Modernisme, een soort van reünie. Prachtige tentoonstellingen gezien, dat zeker, maar nu mag het ook wel weer even weg, ook zuiverheid gaat op den duur vervelen, en dan duurt een jaar ineens best lang.

Pieter Jansz. Saenredam

Ik hou ervan, van reünies. We hebben er iedere twee jaar een met de families. Van mijn moeders en mijn vaders kant. Vooral aan mijn moeders kant is goed te zien hoe iedereen steeds meer op elkaar gaat lijken. Hij heeft mijn neus, maar net beter gelukt, en hé, daar lopen mijn ogen, in een meisje van een jaar of tien.

Op de valreep dan nog even, nu het nog net kan.

Saenredam was Nederlands eerste Modernist, met hem is het allemaal begonnen. Hij was er niet op uit, maar hij is het ergens wel. Mijn overgrootvader heeft ook geen neus voor mij opzij gelegd, maar ik heb ‘m toch maar mooi van hem gekregen.

Pieter Jansz. Saenredam

Het kost me geen enkele moeite een klare lijn te zien tussen Saenredam en Mondriaan. Hetzelfde stoïcijns verlangen, dezelfde zucht naar eenvoud, en een zuiverheidsfetishisme van heb ik jou daar.

Het zichtbaar genoegen waarmee dat zwarte schild daar prominent midden op het werk is neergezet, met Vantablack had hij wel raad geweten, maar hij zat als Modernist nog in de kast.

Calvinisme verloochent zich nou eenmaal nooit, ook al had het toen nog niet die naam. Het wierp z’n schaduw ver vooruit, als je goed kijkt heeft Saenredam al Mondriaans ogen.

Pieter Jansz. Saenredam
Please follow and like us:
onpost_follow

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *