Piero Manzoni

Wat ik als voornemen niet wil horen is de wens dat alles beter wordt. Dat gaat ook vast en zeker niet gebeuren, dus mijn wens komt zeker uit.

De brutale mens heeft de halve wereld, maar de mensen die niet brutaal zijn hebben de andere helft. Ik wil een beetje minder willen en blij zijn met vanzelfsprekendheden zoals bijvoorbeeld zwaartekracht.

Het houdt de dingen op z’n plek, trekt ons voortdurend naar beneden. Zodat we niet gaan geloven in zweven als alternatief voor het dagelijkse leven.

Zo aan het einde van het jaar lig ik altijd een beetje los en door elkaar geschud in de verpakking. Gaat vanzelf weer over weet ik inmiddels, dus ik kijk reikhalzend uit naar 2 januari. Wanneer maandag gewoon weer een maandag is en de bus weer gewoon op tijd rijdt. Chocolade weer gewoon een reep is, en geen letter of een rendier, en niet de hele godvergeten wereld naar kaneel ruikt.

Wanneer de hond niet meer blaft om het aanhoudende geknal, wanneer donderdag weer gewoon donderdag is, met een fijne nieuwe folder met aanbiedingen van de Dirk op de kokosmat.

Het is nog drieentachtig nachtjes slapen tot de Lente.

Piero Manzoni, ‘Socle du Monde’

Het nieuwe jaar, het zegt me niks, zelfs ieder jaar een beetje minder, maar ik ben dankbaar voor de zwaartekracht die alles op zijn plek houdt en me iedere keer weer veilig laat landen in een nieuw en ongetwijfeld net zo lastig jaar als het jaar wat ik vanmiddag bij de vuilnis heb gezet.

Het wordt niet beter, het wordt anders, dat is de enige zekerheid. Het onbeschreven blad bestaat niet, alles verhuist gewoon geruisloos en onuitgenodigd mee.

De grote dingen in het leven zijn gratis, maar het moeilijkst vast te houden. Tijd en liefde, vriendschap en natuurlijk ook de zwaartekracht.

Please follow and like us:
onpost_follow

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *