Piero Manzoni

Die ingeblikte Poep die boeit me maar in zekere mate, maar ik begrijp natuurlijk ook wel waarom dat werk constant wordt ingezet. 

Ik vind zijn touwtjes van bepaalde lengtes eigenlijk al stukken interessanter, omdat het meer gekozen is, en minder inzet op effect. Het is misschien zelfs nog meer Niets, zonder een relatie met het Zelf. De afwezigheid van de Kunstenaar in zijn eigen werk als het ultieme doel.

Piero Manzoni in het Stedelijk Museum in Schiedam. Er zijn twee werken die ik onovertroffen vind. ‘Socle du Monde’ is wat mij betreft zo’n geniale vondst. Jezelf als Schepper van de Wereld uitroepen door een sokkel op haar kop te zetten, daar is een originele geest voor nodig, zeker in 1961.

Zijn eigen overzichtscatalogus met honderd lege pagina’s is in mijn ogen misschien stiekem eigenlijk zelfs nog een beter werk. Beter is een kwestie van smaak en interpretatie, dus dat staat nog ter discussie. Voor mij is een catalogus van 100 pagina’s zonder enige afbeelding van je eigen werk misschien wel de beste uitspraak om eigenlijk niets toe te willen voegen aan de wereld. Hoe Zero wilt U het hebben Meneer? Ik ben er niet en eigenlijk nooit geweest.

Dat je toch Acda en de Munnick nodig hebt om Manzoni uit te leggen. Het moet ook allemaal niet gekker worden.

Verdwijnen is een googeltruc met een romantische component. Wat als je zou verdwijnen, en je eerdere aanwezigheid daardoor legendarisch wordt? Je stem wordt dan een echo, rijkt veel verder dan je spreekstem. Echos klinken nu eenmaal langer na, Manzoni was niet achterlijk. 

Poep neemt in mijn leven een rol in waar ik jullie niet mee ga vervelen. Niemand zit erop te wachten en ik wil die informatie ook helemaal niet kwijt. Neem maar even van me aan dat het niets te maken heeft met humor.

Hij wist het destijds zeker niet, maar hij zat dichter bij de waarheid dan hij kon vermoeden. De Ingeblikte Poep waar iedereen het over heeft, heeft een directe connectie met de geest en met de toegang tot Geluk.

Er blijkt een direct verband te bestaan tussen onze darmen en ons geestelijk welbevinden, onze geestelijke rust. Dat blijkt uit jaren onderzoek, Google het anders zelf maar even. 

En als je zoals ik geboren bent met een verlamde dikke darm, dan heb je daar dus best veel mee te maken. En dan is Poep ineens niet iets lachwekkends, maar een wezenlijk onderdeel van wie je bent. Dus dan is ingeblikte poep niet eens zo heel erg vreemd, dan is Poep een realistische momentopname.

Poep is een wanstaltig zelfportret wat we aan niemand laten zien. Het is is eerlijk, recht door zee, een belachelijk scherpe selfie, en het blijkt dus ook nog eens een spiegel van de ziel te zijn. De darmen worden inmiddels ook wel ‘de tweede hersenen’ genoemd. De rolverdeling is als volgt: de darmen dirigeren, het hoofd speelt volgens deze aanwijzingen piano of viool.

Alles wat we produceren zegt iets over ons en wie we zijn, of we het bij ons willen houden of uiteindelijk toch maar liever niet. Of het bij ons optelt, of van ons wordt af getrokken, het is nog maar de vraag of wij daar zelf uiteindelijk over gaan. 

En toch wint die overzichtscatalogus waarin Manzoni’s werk onzichtbaar is voor mij uiteindelijk de niet bestaande wedstrijd. Het Niets is een verzamelnaam, net als het Alles, en dan heb ik in dit geval toch een lichte voorkeur voor de leegte.

Helemaal aanwezig zijn en jezelf dan onzichtbaar maken vind ik misschien nog wel een krachtiger gebaar dan een aantal andere voorbeelden van zijn relatief korte kunstenaarschap. Hij was kortom in mijn ogen een hele goede kunstenaar.

En dan zit dit allemaal alleen nog maar in mijn hoofd, ik moet de tentoonstelling nog gaan zien. Ga ik ook wel doen hoor, maar eigenlijk is het al bijna niet meer nodig. 

Ik ben trouwens net een dag gestopt met roken, en het was ook nog eens Volle Maan. Dus het komt hier misschien ook allemaal net wat harder binnen, dan weten jullie dat.

Piero Manzoni, ‘Le Socle du Monde’, 1961
Please follow and like us:
onpost_follow

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *