Paul McCarthy

Het is een heel klein tragisch werkje, het hangt in mijn woning en soms kijk ik er maanden overheen.

Als ik er wel bewust naar kijk dan is het er ten volle, met het drama van een gemiddelde opera, of met het drama van het dagelijks leven.

Paul McCarthy maakte een serie polaroids van zijn stervende hond. De serie heet gewoon ‘Dog’.

Zelf ben ik meer van het romantische of melancholieke soort en had ik de naam van de hond gebruikt, maar hij koos daar blijkbaar niet voor. Iedereen gaat anders om met verlies, verdriet en pijn.

De polaroid is tweemaal belicht, waardoor het begin van een sequentie wordt gesuggereerd, twee frames uit een film waarin hij voor altijd nog in leven is.

Of het is zijn geest die het lichaam voorgaat in de reis die hem te wachten staat. We zullen het nooit weten, dus het antwoord ligt bij ons, en het antwoord is nooit fout, want het wordt niet overhoord en er zijn ook geen punten te vergeven.

Paul McCarthy, ‘Dog’, 2000
Polaroid uit een serie van 20

Ik denk dat de onderkoelde naam van het werk uit zelfbescherming is. Iedereen die een huisdier heeft of heeft gehad weet hoe je je er aan hecht. Hoe je een woordeloze blinde liefde kent die voorbehouden is aan dieren.

Hoe je ritme van een dag bepaald wordt door zorgzaam samenleven met een hond. Niet langer dan vier uur van huis, ‘s ochtends op tijd opstaan. Als dat een keer niet helemaal lukt dan wordt je wakker gelikt en subtiel gewezen op je plichten.

De grenzeloze acceptatie van een dier voor wie jij bent is ontwapenend en grijpt diep in. “Jij bent gewoon helemaal geweldig.” Kom daar maar eens om bij mensen.

Dat je dat gegeven niet wilt delen met de wereld snap ik wel, en dat geeft helemaal niks. Ik zie het zo ook wel, en ik voel in dit werk de pijn van dat aanstaande gemis.

Verdriet waarvan ik weet dat ik dat nog tegoed heb van het leven, het is misschien de rente die je betaalt voor genoten geluk, al is de rente hier dan wel veel hoger dan op mijn spaarrekening bij de ING.

Dit werk is denk ik niet met droge ogen gemaakt. Het is een intiem eerbetoon aan een specifieke vorm van liefde, waarvan je weet dat die er een paar uur na het maken van de foto in haar huidige vorm nooit meer is.

Please follow and like us:
onpost_follow

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *