Moniek Toebosch

Een bijna kinderlijke verwondering met bijbehorend bijgeloof, hoe vaak geven we daar nog aan toe? We beginnen allemaal op die manier, maar ergens onderweg hebben we ze ingeleverd. Als aanbetaling op volwassenheid, of als onderpand voor groei.

Het werk ‘Engelenzender’ van Moniek Toebosch was van 1994 tot 2000 te horen via de autoradio op de Houtribdijk tussen Enkhuizen en Lelystad. De zendmachtiging voor de frequentie werd persoonlijk verleend door toenmalig minister van Cultuur Hedy d’Ancona. De zender werd in 2000 opgedoekt vanwege een nieuwe zenderverdeling, want het blijft natuurlijk wel Nederland.

De Engelen van Toebosch zingen weer, en dat is denk ik heel goed nieuws.

In het kader van de tentoonstelling ‘Vrijheid’ in de Fundatie in Zwolle is het werk nu als app beschikbaar. Hans den Hartog Jager stelde de tentoonstelling samen, een overzicht van hedendaagse Nederlandse kunst in vijftig mijlpalen.

Toebosch gebruikt de auto als intieme schuilplek waar het Hogere tot de luisteraar kan komen in de vorm van engelengezang.

Met vluchtigheid als voornaamste materiaal is het misschien wel een van de mooiste kunstwerken ooit in de Nederlandse openbare ruimte. Het is er alleen als je het wilt horen en anders is het er gewoonweg niet. Een beetje zoals religie eigenlijk ook zou moeten werken.

Ik ben heel blij dat het werk weer te horen is, juist in een tijd waarin we iedere hulp van buitenaf of hogerhand misschien wel heel goed kunnen gebruiken. Ja, dat is naïef, en gelukkig maar. Als je niet bereid bent van tijd tot tijd naïef te zijn dan heeft kunst je niet zoveel te bieden.

Of de engelen nu te horen zijn via de ether of een app maakt mij uiteindelijk niet zo heel veel uit. We hebben als mensen engelen uitgevonden, dus we hadden ze blijkbaar nodig. Misschien is het dan ook wel een goed idee om ze nu verder gewoon ongestoord hun werk te laten doen.

Geluidsfragment van de Engelenzender:

https://m.soundcloud.com/…/fragment-engelenzender-moniek-to…

Please follow and like us:
onpost_follow

One Reply to “Moniek Toebosch”

  1. Mooi stuk, brengt e.e.a. in herinnering. In 1982 was Moniek Toebosch een van de uitgenodigde kunstenaars, naast o.a. Albert van der Weide, voor de ‘academiedagen’ , georganiseerd door Marius van Beek, hoofddocent beeldhouwen, kunstacademie den bosch. Ze trommelde sterk en wild vanaf de eerste verdieping, overloop, open gang, hoofdlokaal beneden, met wel 20 drumstokken met zang hard daarbij, dan smeet ze pardoes de drumstokken naar beneden, rakelings vlogen de stokken door de ruimte, als een wonder werd niemand getroffen. Unbeschreiblich feministisch. Ook haar wel bekendste werk Engelenzender kan ik moeilijk los zien van het werk van haar vader, Louis Toebosch, organist en componist, van wie ik destijds al enige elpees in bezit had, zonder toen aan haar te koppelen. maar eenzelfde zucht , intenties, met direct de opmerking daarbij dat vader/moeder inwisselbaar verklijfd. In 1983 heb ik haar nog gezien met een optreden tijdens het Hollands Festival, zo’n sterke persoonlijkheid, open én met vele geheimen. Hopelijk blíjft de app Engelen., ook ná de tentoonstelling Vrijheid, dat is nog onzeker, en wordt veel ander werk van haar getoond. En wie weet zelfs eens als referentie voor kunstenaars voor de Biënnale van V.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *