Marten Hendriks

Waar je van houdt wordt met de jaren specifieker, het uit zich in onverdraagzaamheid naar alles eromheen.

Blauw is bijvoorbeeld voor mij zo’n ding. Ik ben nogal kieskeurig in m’n blauwen, het is niet heel snel goed.

Ten eerste moet het blauw bedachtzaam zijn, zonder een zweem van geel of groen. Een lelijker kleur dan Turqoise bestaat denk ik niet, de biseksueel onder de kleuren. Ik vraag van mijn kleuren helderheid, Turqoise is dan ineens wat hebberig.

Als de natuur het Niets een kleur moet geven, dan kiest ze altijd Blauw. De zee heeft van zichzelf geen kleur, de hemel evenmin. Het voelt soms nogal ongekozen, maar ik ga de natuur ook niet verbeteren, ik ken daarin mijn plek. 

In Griekenland zul je me niet meer vinden, ze houden niet van jou. Zijn onzorgvuldig en nogal scheutig bovendien, ze hebben hun blauwen gewoon niet voor elkaar.

Ik zag je ooit in een dorp iets buiten Cincinnatti, een verder onafzichtelijk schuurtje geschilderd in de kleur van wijsheid. Open, vatbaar voor ideeën, benaderbaar met een gepaste kou.

En ik dacht je laatst te zien in het voorbijgaan, als jas op het station. Je was het niet, dat wist ik wel, maar ik rekende je goed. 

Ik dacht je te zien ergens in een blad. Iets over pop en klassiek door elkaar, en hoe dat dan iets nieuws werd. Je was het niet, dat zag ik wel, maar ergens hoorde ik je stem.

Het is een specifieke onverdraagzaamheid die jaren oefening vergt. Al het andere wordt onduidelijker, jij staat me steeds helderder voor de geest.

Ik ben het sindsdien alweer jaren aan het zoeken, het blauw dat rijmt op jou.

Beeld:
Marten Hendriks
‘Zonder titel’, verschillende stadia van ontkleuring van blauw papier bepalen het beeld.
42 x 29,7 cm.

Please follow and like us:
onpost_follow

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *