Louise Bourgeois

Moe.
Vies Moe.

Leeggelepeld, uitgeknepen, afgedraaid moe.

Van het soort waardoor je niet meer slapen kunt, het wil allemaal niet meer uit je hoofd en je rondslingerende gedachten hebben je hoofd gekraakt, onuitgenodigde bewoners die voorlopig nergens heen gaan.

Het is een vreemde staat van zijn waarin zich iets wonderlijks voltrekt. In de rondjes die je in je hoofd aflegt kom je ongewild steeds opnieuw weer nieuwe dingen tegen.

Dit en dat en zus en zo en dan ook nog hoe dat allemaal moet. In alle rust zou het zich anders aandienen, de rust biedt geen uitdaging die zich in de opperste vermoeidheid soms blijkbaar wel stelt. 

Er worden onwillekeurig en ongewild plannen en gedachten geboren waar je helemaal niet op zat te wachten, omdat ze extra huiswerk zijn en je ergens eigenlijk alleen maar wacht op die eindelijke grote vakantie.

Van de tien ideeën die ik heb per dag worden er negen en een half in het niets te vondeling gelegd. 

Dat is op zich prima, ideeën eten niks en leven weer op bij de eerste aandacht, het eerste straaltje zon en het eerste scheutje water, ideeën hebben alle tijd, met ideeën heb ik geen medelijden.

En toch blijft het gevoel beklijven dat het allemaal altijd nog meer of beter kan, nog heel even een tandje erbij. Je leert je hoofd op die manier ook dat het er alleen mag zijn als het gedachten en ideeën blijft produceren. 

Ik maal, dus ik ben.

Zwanger van gedachten zonder de lol van ongecompliceerde seks. Ongewenste zwangerschappen, maar hoe aborteer je een ongewenst idee of een onuitgenodigde gedachte?

Ik ben moe en word steeds moeder.

Louise Bourgeouis, ‘Maman’, 1999

Please follow and like us:
onpost_follow

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *