Lily van der Stokker

Wat we iedere dag tegen elkaar zeggen is meestal niet zo heel bijzonder. Het zijn zijdelingse opmerkingen, bedoeld om te laten weten waar we staan ten opzichte van elkaar.

Zeker als we de ander iedere dag zien worden de mededelingen eenvoudiger. Er wordt veelal begrip verondersteld en vaak om goede redenen, halve woorden zijn genoeg, die spreken eigenlijk al boekdelen.

Een alledaagse plaatsbepaling in simpele kleine woorden. Veel wat daarin niet wordt gezegd is een stilzwijgende onderliggende afspraak.

Lily van der Stokker maakt er een punt van, van het ridicuul gewone, en dat is in mijn ogen dan juist weer heel bijzonder.

Zoals de eerste Bijbels door monniken verluchtigd werden met krullen en miniaturen om het belang van de teksten aan te geven (een belangrijker boek dan de Bijbel was er natuurlijk niet), zo verluchtigt zij het normale, geeft het een podium als iets uitzonderlijks.

We kennen het denk ik allemaal, de spreektaal tussen geliefden. Dat gaat dan vaker over de dagelijkse boodschappen of de maandelijkse huur dan over dat je van elkaar houdt en altijd bij elkaar zult blijven.

Lily van der Stokker in de tentoonstelling ‘The Future is Female’

Dat is allemaal al uitgesproken, dat ga je niet iedere dag herhalen. Daardoor ontstaat die losse spreektaal ook, alles wat daarin niet wordt benoemd is waar het eigenlijk om gaat.

Er zijn soms kunstenaars die dingen maken waarbij ik denk: “Oh! Mocht dat ook!?”

Lily is voor mij de Petemoe van dit principe. Ze heeft in haar eentje een enorme bende aangericht in alles wat ik dacht over kunst te weten, en begrippen als Onbelangrijk, Vriendelijk, Lullig en Nietszeggend een enorm ontwrichtende rol gegeven, waarmee ze voor mij op gelijke hoogte staat met de grote Minimal kunstenaars, die daar dan wel veel duurdere woorden voor nodig hadden.

Lily van der Stokker, ‘Lily + Jack 10 jaar’, 1998
Kleurpotlood op papier

De huis- tuin- en keukentaal in de hoofdrol, ook nog eens versierd met krullen. Hoe we elkaar zoeken en vinden op een maandag, een dinsdag of een donderdag. Daarin woont denk ik ergens de liefde, hoe simpel dat ook klinkt.

Lily snapt dat leven met elkaar tussen de regels lezen is. Wat we elkaar niet iedere dag meer zeggen wordt daarmee stiekem toch nog wel gehoord.

Lily is mijn held.

Onderdeel van de tentoonstelling ‘The Future is Female’ bij Parts Project, Den Haag 2018, een tentoonstelling met werk van 13 kunstenaars en teksten van Twan Janssen. Curator: Francis Boeske.

Please follow and like us:
onpost_follow

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *