Koos Breukel

Je bekijkt jezelf misschien pas echt als de jaren zachtjesaan gaan tellen. Als de maanden soms een druppel olie nodig hebben en sommige dagen kraken als een houten vloer. Vrij laat natuurlijk om jezelf pas dan met terugwerkende kracht te gaan verkennen.

Alles wat je maakt zal je waarschijnlijk overleven. Wat je op de wereld zet heeft eerst jouw begeleiding nodig, maar kijkt met een steeds zelfverzekerder blik terug naar jou. Je blik wordt daardoor denkbaar zachter, je kent je plek in het geheel misschien.

Koos Breukel fotografeerde zijn zoon vanaf het moment dat hij geboren werd. Eerst in zwart wit, daarna in kleur. Zijn leven ontwikkelt zich voor ons door zijn vaders ogen. Hij is achttien geworden inmiddels, dus daarvan nu een overzicht.

Van zwart wit naar kleur, van kind naar puber, van lief naar onuitstaanbaar en weer terug, we kijken naar Casper, de zoon, maar door zijn vaders ogen, misschien daarmee ook een soort van onbeholpen zelfportret.

Koos Breukel, ‘Casper, Bergen’, 2009

Anders dan de foto’s van Daan van Golden van zijn dochter Diana in alle stadia van haar jeugd, waarbij iedere foto een schets lijkt voor een standbeeld ter ere van de onschuld, geven deze foto’s een ander beeld. Niet verheven, eerder alledaags, maar daarmee niet minder ontwapenend.

‘Zie mij als een slechte vader, maar beschouw me als een goede vriend,’ zei hij tegen zijn zoon, toen veertien.
‘Prima,’ zei Casper zachtjes, ‘want zo dacht ik er toch al over.’

De zoon heeft misschien de blik van zijn vader op die leeftijd. Eigenwijs, lichtvoetig, passend bij zijn leeftijd. Alles allang weten maar nog niet zo veel begrijpen, onschuldig en onuitstaanbaar puberaal.

Het kijken is een krachtig wapen, het ontleedt, duidt en fileert. Het enige machtiger wapen is het terug kijken. Zonder spektakel, nauwelijks waarneembaar zelfs, bijna documentair van toon, maar we kennen allemaal het geluid van een microfoon die te dicht bij een geluidsbox komt.

Een vader die zichzelf ziet door de ogen van zijn zoon, waardoor de ene spiegel in de andere spiegel kijkt en dat ene moment verandert in een spiegeltunnel, of in -wat mij betreft- een eeuwigheid.

Please follow and like us:
onpost_follow

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *