Konrad Klapheck

Ze kan het duidelijk allemaal niet meer zo goed bijhouden, de veranderingen die er bijna maandelijks plaatsvinden. Ze is waarschijnlijk de meest seniore medewerkster van de Dirk waar ik bijna dagelijks kom, en niet mijn meest favoriete.

Daar kan ze niet zoveel aan doen, maar bij haar in de rij voor de kassa staan duurt al snel twee keer zo lang als bij een jongere collega. Zeker twee keer per week hoor ik het haar mompelen, met haar kenmerkende vertwijfelde chagrijn: ‘Ik ben geen robot..’

Ik moest daar eerst verbaasd om grinniken, maar het moet zwaar zijn voor haar om dag in dag uit je werk te moeten doen en constant het gevoel te hebben dat je het niet meer kunt bijbenen.

De zelfscankassa en sinds deze week ook nog de Dirk app waarmee je als klant in de winkel je spullen al kunt scannen en betalen. En alles heeft natuurlijk zijn eigen regels en uitzonderingen, en die moet je als medewerker allemaal kennen. En die moet je allemaal paraat hebben, want we hebben natuurlijk geen uren de tijd..

De schilderijen van Konrad Klapheck heb ik altijd fascinerend gevonden. Met een schijnbaar afstandelijke precisie geven ze machines en hulpmiddelen weer die het gemak van de mens zouden moeten dienen.

Ik kwam er nooit achter wat zijn standpunt ten opzichte van die modernisering nou eigenlijk was, al geven de titels van de werken een vaak niet zo subtiele hint.

Een van zijn meest beroemde serie werken is die uit de late jaren ‘50 (van de vorige eeuw, hoort daar geloof ik inmiddels achter): typemachines en calculators.

Dat is ongeveer de tijd waarin ik me voorstel dat de dame achter de kassa met haar eerste vriendje naar de bioscoop ging, of ging dansen. Alles in het nette natuurlijk, met tussen hen in altijd genoeg ruimte voor de Heilige Geest.

Klapheck leeft nog en hij schildert tegenwoordig portretten van zijn vrienden en bekenden. Misschien zit daar voor hem een antwoord in. Ik hoop maar dat zij snel van haar pensioen kan gaan genieten, zodat de dingen die ze dagelijks doet ook een beetje de menselijke maat aan kunnen gaan nemen en haar eigen tempo in haar eigen leven weer leidend wordt.



Konrad Klapheck, ‘Der Wille zur Macht.’ 1959
Please follow and like us:
onpost_follow

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *