Katharina Grosse

Een tekst op een laag podium, met een vlag van Katharina Grosse.

Een vlag planten is van oudsher een vorm van claimen van territorium, denk aan de pioniers in de Verenigde Staten, of de eerste landing op de Maan.

In vroeger tijden was het gebruik om jezelf van verre kenbaar te maken met een vlag of een wapen, zodat iedereen van grote afstand wist met wie ze te maken hadden of te maken zouden krijgen.

Het is misschien een beetje misbruik van het werk door mij, maar in een tentoonstelling over de toekomst die best wat vriendelijker zou mogen paste naar mijn idee een lieve vlag, geplant op zachter territorium.

Katharina Grosse, ‘Untitled’, 2013. Digital print on silk tapestry, metal-wood rod.
Courtesy the artist and LHHR_ Cologne.

Geen vlag van een land, althans niet van een bestaand land, misschien wel van een samenleving die eraan gaat komen, laten we het met z’n allen hopen.

Er is niet één kleur overgeslagen, we zijn dus allemaal uitgenodigd en zijn allemaal van harte welkom.

‘Lief spelen met elkaar,’ dat zegt de vlag voor mij, ‘We zijn hier met elkaar en hebben met z’n allen maar één zandbak.’

De Ander is niet voor niets de Ander, verwacht dan ook van hem of haar geen echo van jezelf.

De Ander, dat ben jij net zo goed, in de ogen van de Ander.

Alle kleuren zijn uiteindelijk nodig als je een regenboog wilt zien.

Katharina Grosse, ‘Untitled’, (detail) 2013. Digital print on silk tapestry, metal-wood rod.
Courtesy the artist and LHHR_ Cologne.

Onderdeel van de tentoonstelling ‘The Future is Female’ bij Parts Project, Den Haag 2018, een tentoonstelling met werk van 13 kunstenaars en teksten van Twan Janssen. Curator: Francis Boeske.

Please follow and like us:
onpost_follow

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *