Karin Sander

Mijn moeder deed het als meisje van 12 helemaal verkeerd, terwijl ze dacht dat ze het juist helemaal goed deed.

Ze werkte in Hotel Restaurant de Plasmolen, verreweg het meest chique hotel in de buurt, ook zelfs toen ik nog jong was, het is inmiddels uitgebrand en helaas helemaal verdwenen.

Ze had tijd over en wilde een goede dienst doen, dus ging ze in de wijnkelder de flessen afstoffen, want dat was behoorlijk de moeite.

Ze schijnt nogal op haar kop gekregen te hebben en daarin heb ik nog steeds met haar te doen. Hoe kun je als twaalfjarige nu weten hoe de wereld in elkaar zit. Hoe kun je als twaalfjarige nu weten hoe de wereld in elkaar zit, als je die op dat moment alleen maar schoonmaakt?

Ergens moet het rijmen voor mij met de werken van Karin Sander. Ik kom er nog wel een keer achter hoe het zit.

Karin Sander, ‘Mailed painting 122’, Berlin – Medelin – Siegen – Berlin – Köln – Den Haag, 2012. Stretched canvas in standard sizes, white universal primer. 50 x 60 cm. Courtesy of the artist and Barbara Gross Galerie, Munich

Sander stuurde een aantal witte schildersdoeken onbeschermd op per post, naar verschillende plekken in de wereld. Ze werden een week of twee reizend aan de wereld blootgesteld.

Wat er onderweg gebeurde met die doeken is wat de werken uiteindelijk zijn geworden. Krassen, vervuiling, mishandeling soms. Een leeg doek wordt de wereld ingestuurd en op het moment dat het aankomt op de plaats van bestemming is het niet meer leeg. Niemand heeft erop geschilderd, maar maagdelijk wit is het ook niet meer, het heeft onderweg het een en ander meegemaakt…’

Het andere werk wat hier te zien is werd als leeg doek opgehangen in een bouwkeet. Wat Sanders bij beide werken doet is maagdelijkheid blootstellen aan de wereld, en laten zien wat er gebeurt.

Werk van Karin Sander in ‘The Future is Female’

Bij een tentoonstelling in Bonn was van haar bijna niets te zien, ze had de muren van de lege museumzaal gepolitoerd, waardoor ze gingen glanzen, poetsen in z’n extreemste vorm. Niets is net als Alles een verzamelnaam, het kan heel veel verschillende dingen bevatten. Hoe je als twaalfjarige al krassen oploopt door de wereld ingestuurd te worden en door simpelweg je best te doen, zoiets.

De krassen en vervuiling op deze voorheen maagdelijk witte doeken zijn alleen ontstaan door het versturen, niemand had iets slechts met ze voor.

De maagdelijk witte doeken van Karin Sander zijn aangeraakt, maar vanaf dat moment ook pas bijzonder. Met mijn moeder gaat het overigens prima, jullie krijgen allemaal de groeten.

Onderdeel van de tentoonstelling ‘The Future is Female’ bij Parts Project, Den Haag 2018, een tentoonstelling met werk van 13 kunstenaars en teksten van Twan Janssen. Curator: Francis Boeske.

Please follow and like us:
onpost_follow

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *