Jordan Wolfson

Lieve E.

Baron von Münchhausen trok zichzelf aan z’n eigen haren uit het moeras.

Een volkslegende die aan de bakermat ligt van verschillende filosofische tractaten waarbij de uitkomst telkens is dat het echt niet kan.

Ik maak even een bruggetje, ik heb de Baron aan het einde pas weer nodig, en dan ook nog maar een soort van zijdelings.

Hoe gaan we om met het ondenkbare, dat alles in je leven is ingestort, verworden tot onzekere grond?

Jordan Wolfson. “Colored Sculpture”, 2016

Dat alles waar je jaren in geloofde ineens bij het verleden hoort? Het is misschien cru om te veronderstellen, maar eens in ieders leven gebeurt het waarschijnlijk een keer.

Verdriet maakt je een egoïstisch wezen, koortsig op zoek naar betekenis in alles. Je dierbaren zijn daarin soms niet meer dan publiek, met als enige rol het allemaal maar aan te horen.

Na de inslag en de inventarisatie van de schade: het stof wat alsmaar neer blijft dalen, ook op momenten dat je dacht dat het inmiddels zo onderhand eigenlijk wel klaar was.

Jordan Wolfson. “Colored Sculpture”, 2016

Het blijkt in poriën te wonen waarvan je niet wist dat je ze had. Je merkt ineens dat je jeuk kunt hebben op plekken waar je helemaal niet kunt krabben.

Wellicht het verdriet recht in de ogen kijken, met het eerste begin van een glimlach, misschien begint het daarmee.

Pas dan kun je het verdriet vervelen, zodat het een deurtje verder gaat, jou met rust laat en je weer zin krijgt om toch gewoon die bos bloemen te kopen of eindelijk weer eens lekker gaat koken voor jezelf.

Jordan Wolfson. “Colored Sculpture”, 2016

Zodat dingen weer gaan rijmen en je weer tijd vindt om je dierbaren te bellen, en dan echt uit interesse voor hen, en niet omdat jij stiekem nog steeds op datzelfde podium staat.

Op tijd opstaan en de dag verstandig doorbrengen, nu eens niet eindigend in zelfbeklag of met alles wat meezingt op die melodie. De krater is er even niet, dat spreek je dan voor nu maar even af. Het is allemaal wel gebeurd, maar naast de krater groeit ook gras.

Was het allemaal maar lineair, ging het iedere dag maar een beetje beter. Zo werkt het -bij mij althans- helemaal niet, nog voor geen meter. De ene dag Zwaar Kut en dan een week OK, en dan weer een hele tijd van niets meer zeker weten. Niet kunnen kiezen uit die galbak van emoties, want je kent ze natuurlijk inmiddels allemaal bij naam.

Jaloezie is de tante van Zelfverzekerdheid en Ontkenning blijkt een volle neef van Pijn. Hun aller Oma heet Eenzaamheid, tot aan haar dood gehuwd met Niks aan de hand.

Het nichtje noemt zich Hoop en haar kleine broertje heet Verlangen. De oudste oom noemt zichzelf heel anders, maar wij noemen hem Rouw.

Je kent de familie, hun karakter en wat je aan ze hebt: de één doet het goed op een terras met vrienden, de ander met vreemden aan de telefoon.

Jordan Wolfson. “Colored Sculpture”, 2016

In het verdriet om verlies van de ander leer je jezelf pas echt goed kennen.

In het Natuurkundig Universum kan nooit iets echt verloren gaan. Volgens die wet kan Liefde niet verdwijnen, alleen veranderen, tot ze een volgende staat van zijn bereikt. Tot die tijd is het een oefening in Leven, op een podium waarop we mooi uitgelicht doorzichtig in onze onderbroek staan.

We wisten het niet, dat we achteraf zo kwetsbaar bleken, we hadden het toch best goed voor elkaar.

We moeten eerst iemand anders worden, want je kunt alleen iemand anders aan z’n haren uit het moeras trekken.

Jijzelf, -of wie je nu bent- kan dat in ieder geval zeker niet.

 

Please follow and like us:
onpost_follow

One Reply to “Jordan Wolfson”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *