Jill Magid

Ik vind het leven na de dood als denkbeeld nogal hebberig, maar we hebben het denk ik nodig om acceptatie van onze eigen nietigheid nog even uit te kunnen stellen.

We zijn zo vol van ons eigen belang dat het idee dat we gewoon verdwijnen blijkbaar niet te accepteren is. Heel begrijpelijk, maar niet zo voor de hand liggend naar mijn idee. Wat een drukte zou het daar boven zijn, Black Friday in het kwadraat is hoe ik me de hel zo’n beetje voorstel.

Het is verschrikkelijk moeilijk om dierbare overledenen los te laten, een groter verdriet is waarschijnlijk niet denkbaar, want loslaten rijmt soms op vergeten en dat is het laatste wat we willen doen.

Dus bewaren we erfstukken, foto’s, anekdotes en gedachten die onze geliefden dichtbij in ons leven houden. Je bent immers pas echt gestorven als niemand die je echt heeft gekend je naam meer met liefde uitspreekt, ‘De Derde Dood’, zoals dat heet in Mexico.

Er bestaat de mogelijkheid om na je overlijden te worden ingevroren waarbij je ontdooid wordt op het moment dat de mens het geheim van het eeuwig leven kent. Er bestaan talloze manieren om langer voort te leven: bidprentjes, kaarsen met je foto, haarlokken in hangers, de rouwmarkt is een levendige handel.

Jill Magid maakte ‘Auto Portrait Pending’, een zelfportret wat voltooid wordt na haar sterven. Het bestaat uit een zilveren ring met een lege zetting, die plaats laat voor een 1 Karaats diamant. Bij leven zal dit werk onvoltooid blijven, haar dood maakt het werk af.

Magid wordt na haar overlijden samengeperst tot diamant, ze leeft voort als steen in deze ring. Een uitgesteld zelfportret dus, met haar eigen levenloze lichaam als enig bronmateriaal.

Jill Magid, ‘Auto Portrait Pending’, 2005

In die zin kun je dus op allerlei manieren voortleven, als je dat leven na de dood niet al te letterlijk neemt.

Mijn voorkeur heeft het voortleven in immateriële vorm, in gedachten en verhalen van anderen, maar dit werk is zo radicaal en het raakt aan zoveel dingen dat ik er niet gemakkelijk over uitgemijmerd raak.

Diamant is het op zes na hardste materiaal op aarde, terwijl we bij leven zelf zo kwetsbaar zijn. Alleen al daarin zit een slimmigheid, waarmee ze -al is het dan ook tijdelijk- toch even van de dood gewonnen heeft.

De dood is een uitvinding waar niemand om gevraagd heeft. En dan is er ineens een kunstenaar met een soort van antwoord. Radicaal, origineel en uiteindelijk schitterend bovendien.

Please follow and like us:
onpost_follow

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *