Jeff Koons

De zwaaiende beren van Koons zijn een voorbeeld van werk waar ik aanvankelijk op spuugde (in meningen lever ik liever geen half werk) maar wat ik inmiddels een prachtig ontwapenende en ontroerende sculptuur vind. 

Ik zag een foto waarop het stond in de huiskamer van een verzamelaar en ik dacht: da’s toch heel fijn wakker worden iedere ochtend, twee van die beren die je begroeten met de onvoorwaardelijke liefde van een Labradoodle puppy als je beneden komt en koffie maakt om de dag mee te beginnen. Die foto kan ik nergens meer vinden, maar jullie hebben denk ik wel een beeld.

De enige bagage die ze dragen is een rood hart, en dat dragen ze ook nog eens samen.

Los Angeles was een bijzondere ervaring. Nadat we hadden afgerekend riep de serveerster ons na: “♩Hope to see you soon! ♬ ..Missing you already!! ♪” Ik kon dat toen alleen verbaasd geamuseerd afdoen als ‘overdreven’, maar eenmaal terug op Schiphol zag ik weer hoe de bediening hier een slap aftreksel is van een dergelijke enthousiaste service. Het mag wat overdreven zijn, het is misschien toch een beter uitgangspunt dan de onverschilligheid die je ten deel valt als je in Amsterdam wat wilt gaan eten.

Terug naar die beren. Als ik voor zo’n werk sta neem ik dat persoonlijk. Ze lijken me te herkennen, dus misschien ben ik in hun wereld ook wel een karikatuur, en onwillekeurig vraag ik me af wat in dat geval het symbool is wat ik als bagage met me meedraag. Wat is mijn concentraat?

Jeff Koons, Winter Bears, 1988

Bij mij springen daar de tranen van in m’n ogen. Het thema Liefde is in kunst genoegzaam behandeld, maar bij Koons gutst het hier zo gul over de rand van de emmer dat het woord Kitsch op ieders lippen bestorven ligt.

Dingen versimpelen lijdt vaak tot verlies, maar Koons dikt het in. 

Sinaasappelsap wordt voor vervoer ingedikt. Aan de andere kant is ook water in overvloed, dus het is onzin om dat mee te vervoeren. Zo is dit beeld misschien ook een concentraat. Te zoet om zo direct te gebruiken, maar als je het verdunt met bijvoorbeeld het dagelijks leven dan lijkt me dat fijn wakker worden ’s ochtends.

Of je neemt een hond, dat werkt ook. Een begroeting met onvoorwaardelijke liefdevolle vriendelijkheid is in ieder geval een mooi begin van iedere dag.

Please follow and like us:
onpost_follow

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *