James Turrell

Wat zeg je tegen iemand van wie je houdt die verdriet heeft en die lijdt?

Je zou het liefst jezelf op een lijst zetten om voor twee uur de dienst over te nemen. Twee uur verdriet en dan koffie en weer door.

Laat mij het maar even voor je dragen. Dan doe ik eerst de boodschappen en de hond, dan twee uur pijn en dan ga ik daarna koken.

Dan kun jij even rusten, naar de film of naar de tandarts, dan is je leven voor twee uur even weer van jou.

Het is geen overdraagbaar abonnement helaas, het valt ook blijkbaar niet te delen. Je naam staat erop, het is van jou en het is pas op als je je bord hebt leeggegeten.

De Leegte is de beste omgeving voor verdriet en pijn, zodat het in ieder geval niet op jezelf terugkaatst. Ruimte om in te schreeuwen zonder iemand te raken, om je heen slaan zonder risico, de leegte is een veilige plek om met je pijn te zijn, die te verzorgen.

De Leegte geeft een duidelijk antwoord op alle vragen die er zijn. Ze hoort ze aan en zegt niets terug, maar respecteert je pijn.

De Leegte is een plek waar je je verdriet vergeefs te vondeling legt. Haar antwoord is jouw vraag, een echo, ze geeft je pijn gewoon weer terug aan jou.

James Turrell

Als een kado dit keer misschien, “Kijk eens wat ik voor je heb, het zijn je zorgen, je verdriet, ik heb er een strikje om gedaan.”

Deeltijdpijn, bestond het maar, dan konden we allemaal in ploegendienst elkaar een beetje helpen. Doe ik morgen even jouw liefdesverdriet, heb jij donderdag een uurtje voor mijn rouw?

De Leegte geeft geen enkel antwoord, maar ook geen commentaar. Ze is troostend in haar onmetelijkheid, kan onbewogen het verdriet van de wereld stil aan gaan zitten kijken.

De Leegte is een gedachte, niet zozeer een plek. Het is waar ons verdriet frisgewassen weer opnieuw in onze schoot belandt.

Please follow and like us:
onpost_follow

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *