Hein Eberson

Hein groet ’s morgens de dingen. Zes dagen per week verschijnt de krant en zes dagen per week maakt Hein Eberson op basis van die krant een werk.

Van Gutenberg tot Facebook is een min of meer rechte lijn te trekken. Werd eerst alleen het meest bijzondere gedrukt, vandaag de dag wordt zelfs wat we zoal eten gedeeld met de hele wereld. We groeten niet alleen maar dagelijks de dingen, we zijn ook allemaal publicist.

Ergens daartussen woont de krant, met beelden die vooral vandaag belangrijk zijn. Morgen behoren ze tot het verleden en liggen ze onder de parkiet. Maar ze zijn nog steeds belangrijk genoeg gevonden om te drukken. Een krant kan niet meer worden teruggedraaid, is onherroepelijk belangrijk voor één dag.

Dit belang verlengen, daar lijkt het Eberson om te doen. De beelden een echo te verlenen, waarbij je niet meer hoort wat er gezegd werd, maar de toon blijft overeind.

In de onleesbaarheid van hun oorspronkelijke context ontmoeten de beelden elkaar, allen evenzeer verloren en zoekend naar hun nieuwe rol. Vakantiegangers op een georganiseerde reis, die tot elkaar veroordeeld zijn.

Het is kijkend mijmeren, wegscheuren wat weg kan om een ander beeld weer zicht te bieden. Verhoudingen zijn verdwenen, de beelden hebben hun houvast van de opzettelijke gijzeling van betekenis verloren. Weg van hun oorspronkelijke plek. Zoekend kijken is het losgeld.

Je groet alleen wat je herkent. Als beelden iets te zeggen hebben dan doen ze dat met nieuwe buren ook. Losgezongen uit hun eigen wereld zijn ze gedwongen nieuwe pakten overeen te komen. De kaarten geschud, geen beeld bij voorbaat belangrijker dan een ander.

Dag iemand die dood ging, dag Melania Trump. Dag mening van Arnon Grunberg, dag hand van de vader op het hoofd van zijn dode zoon. Dag kaarsen die branden, dag vrolijk orkest, dag mensen die boos zijn, geen flauw idee waarom.

Echo’s van het wereldnieuws in nieuwe beelden die langer duren dan een dag. Een klein monument voor de tijdelijkheid, zo zou ik ze misschien omschrijven.

Maar ik hoef ze niet te omschrijven, want ze hangen voor m’n neus. Dag klein monument voor de tijdelijkheid, dag, dag!

Please follow and like us:
onpost_follow

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *