Gerhard Richter

Hartstikke leuk, maar dat gaan we niet doen. 

Ik denk het regelmatig, als ik in een museumzaal weer drie A4tjes bij een werk zie hangen.

Ik ben best bereid me in te lezen, me te verdiepen in de achterliggende gedachte en begrijp goed dat niet ieder werk zich alleen van beeld bedient, maar begrijpen is ook maar één kant van het verhaal.

Er moet wel wat te kijken zijn, anders houdt het voor mij snel op.

Gerhard Richter, ‘Kerzenbild’, 1988

Denkend kijken is het mooiste wat er is. De Kerzenbilder van Richter hebben niet zoveel te melden, of het moeten platitudes zijn, over tijd en licht en over hoe we d’r uiteindelijk allemaal aan gaan. De schilderijen zijn echter van zo’n simpele schoonheid dat bij mij iedere taalzucht verdwijnt. Ik word er letterlijk stil van.

Er schijnt een documentaire te bestaan waarin zijn werkwijze uit de doeken wordt gedaan, maar ik hoef ‘m niet te zien. Het zijn keukengeheimen en die zeggen me niets. Het beeld is wat uiteindelijk telt, waar woorden overbodig worden.

Het schijnt nogal een klootzak te zijn, maar zelfs dat maakt me niet uit. Als je dit maakt kun je bij mij daarna een potje breken.

Delen is dodelijk voor binnenpret, dus ik hou nu verder wijselijk m’n mond.

Sorry. Toch weer bijna een A4tje.

Please follow and like us:
onpost_follow

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *