Francis Picabia

Je moet om te beginnen natuurlijk helemaal niks, maar als ik je een tip mag geven dan moet je ooit naar Insel Hombroich, kan ik van harte aanbevelen.

Waar in het Kröller Müller kunst pas te zien is na een louterende gang door de natuur wisselt dit museum de twee af. Drie schilderijen en dan weer door het groen naar een volgende dosis kunst in het volgende gebouwtje.

Alles gedoseerd naar de menselijke maat. Nooit luid, niets overschreeuwend, veel meer een goed gesprek van een op een.

Kleine gebouwtjes op een groen terrein met iedere keer een aantal werken. Deuren gaan open, deuren slaan dicht, klimatologisch voor het werk een ramp.

Francis Picabia

Ik zag er een schilderij van Picabia, uit zijn glacerende periode. Een gelaagd doek met halftransparante beelden, drie zwarte stippen hielden de lagen op hun plek.

De barsten waren in het doek gekeken, verfschilfers lagen op de vloer. Mijn aanvankelijke ontzetting maakte plaats voor rust, wat was dit eigenlijk afschuwelijk mooi.

De transparantie werd echt glas door de barsten in de huid. Er was zichtbaar al veel van genoten, het had kilometers gemaakt, al heel veel mensen meegenomen op zijn reizen.

Het had een enorme kwetsbaarheid, maar dan dus van het letterlijke soort. Het hing daar te verouderen, met invloeden van buitenaf. De tocht, het vocht, besneeuwde schoenen, het was eigenlijk verworden tot een heel gewoon gebruiksvoorwerp.

Francis Picabia

Een limousine met versleten banden, verschoten bekleding op de achterbank. Maar nog altijd wel een limousine, een limousine wordt toch nooit een DAF.

Hoe een filmster gracieus veroudert, zo hing het er een beetje bij. De stem gebroken, ogen kwetsbaar, maar ieder woord van haar kwam binnen, het was misschien zelfs wel haar mooiste rol.

We willen doorgaans alles van waarde bewaren voor de toekomst, maar zeg eens eerlijk: wat heeft de toekomst tot nu toe ooit voor ons gedaan?

Alles van waarde blijkt dus weerloos, het is soms mooi om dat ook in het echt te zien. Om in het wild kunst tegen te komen die voor je ogen hangt te verslijten, die in dezelfde wereld woont als wij.

Please follow and like us:
onpost_follow

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *