Felix Gonzalez Torres

Van die mechanische klokken met een pendule, je kent ze wel.

Ik vond het altijd een mooie anekdote: als je twee van die klokken naast elkaar hangt aan dezelfde muur gaan hun pendules uiteindelijk zwaaien op exact dezelfde maat, ze worden als het ware een.

Grijze stellen met dezelfde Gaastra jas op dezelfde fiets met dezelfde mening.

Het kan lang of kort duren, maar de subtiele trilling die via de muur aan elkaar wordt doorgegeven dwingt hen in elkaars gareel, de weg van de minste weerstand.

Een perfecte metafoor voor liefde vond ik het altijd, maar je leert dingen bij in het leven, meestal door schade en schande, met vallen en opstaan.

Het staat vast ook wel in boeken, maar dat zijn toch een ander soort lessen en ik probeer dat soort boeken niet te lezen.

‘Untitled’ (perfect lovers) van Felix Gonzalez Torres raakt aan datzelfde idee. Twee klokken hangen naast elkaar aan dezelfde muur en worden bij installatie op exact dezelfde tijd gezet.

Een subtiel verschil is dat de kunstenaar de uitdrukkelijke instructie heeft meegegeven dat als de batterij van een van de klokken eerder opraakt dan die van de ander de tijd die het kost om de batterij te vervangen niet mag worden ingehaald.

Hij bouwt hiermee de ontsnappingsclausule van het Verschil in, de ruimte die ontstaat als je bij benadering dezelfde tijd aangeeft, met de verwelkoming van een afwijking die zal ontstaan na verloop van tijd.

Nog beter is het misschien om niet naast je geliefde aan dezelfde muur te willen hangen.

Tegenover elkaar lijkt me een betere opstelling. Dan kun je ook beter de tijd zien die de ander aangeeft, en hij de jouwe.

En dan heel lief zwaaien naar elkaar.

____

Beeld: Felix Gonzalez Torrez, ‘Untitled, (Perfect Lovers)’, 1991

Please follow and like us:
onpost_follow

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *