Ed Ruscha

Zoekend naar beelden en video van het werk van Hélio Oiticica (daarover later meer) kwam ik alleen maar filmpjes tegen in het Portugees. Ik vind het een prachtige taal, kan er uren naar luisteren, maar ik versta het niet.

Jammer, maar ook wel fascinerend.

Het was 1996, mijn eerste solo in LA. Om de kosten van de reis te drukken gaf ik een lezing bij het Otis College of Art and Design, en daar begonnen de problemen.

Ze wilden een lezing van zestig minuten. Ik was koud vier jaar van de academie, dus dat ging ‘m echt niet worden, ik had tekst en beeld voor maximaal een half uur.

Ed Ruscha

De oplossing kwam in de persoon van Chloë, een geweldige tolk. Door de lezing te doen in het Nederlands met Engelse vertaling verdubbelde ik mijn tijd.

Ze kreeg bovendien de opdracht alles verkeerd te vertalen, als ik ja zei kwam uit haar mond nee en een Nederlands rood werd in het Engels blauw. Ik sprak de waarheid in mijn taal en zij loog de zaal voor in het Engels.

Ed Ruscha

Ik was stellig van mening dat mensen zelf maar moesten bepalen wat kunst nou helemaal betekende. Ik was 28, sindsdien is iedere cel in mijn lijf alweer drie keer vernieuwd dus ik zou het nu anders doen, maar niet per se beter.

Haar ouders waren begin jaren ‘50 verhuisd van Nederland naar de VS. Ze had ons land nog nooit bezocht, maar sprak de taal perfect. Het bijzondere was dat haar spreektaal een soort van tijdcapsule was, ieder vijfde woord wat ze sprak was hier inmiddels niet meer in gebruik. Een soort van Polygoondame, als dat begrip je nog iets zegt.

Ze was buitengewoon welbespraakt in mijn eigen taal, maar uit een ver vervlogen tijd. Haar taal was dood voor ik geboren was, maar leeft nog rustig door in haar.

Ze zal nu zestig zijn schat ik zo in, dus ergens in Los Angeles loopt ze nog rond, als ‘s werelds enig levende Polygoonjournaal.

Ed Ruscha
Please follow and like us:
onpost_follow

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *