Danielle Kwaaitaal

Tante Aggie en Oom Wienie hadden een bloemenwinkel in ons dorp. Mijn moeder en mijn zus werkten daar af en toe, dus het huis waar ik mijn jeugd doorbracht stond altijd vol met bloemen.

Dat leek voor mij toen heel vanzelfsprekend, maar bleek onbetaalbaar toen ik eenmaal zelf op kamers ging. Ik heb er uiteindelijk wel een niet te stillen bloemenzucht aan overgehouden.

De werken van Daniele Kwaaitaal tonen bloemen onder water. Ik weet niet precies wat er daarna met de foto door haar gedaan is, en dat maakt me ook eigenlijk niet zo heel veel uit. Kleuren verwisselen van namen, het beeld krijgt iets onwerkelijks, de werken zijn intensiever van kleur dan de bloemen in werkelijkheid zijn.

Zoals de ingekleurde floraboeken van eeuwen geleden, maar die kleuren zijn inmiddels verbleekt, niet alleen de bloemen maar ook de inkten in die boeken bleken niet opgewassen tegen de tijd.

Het wonderlijke aan bloemen is dat we ze alleen zien op het toppunt van hun kunnen. Daarvoor zijn ze voor ons niet interessant, daarna ook zeker niet.

Danielle Kwaaitaal, ‘P 8’, 2018.
Digital print on Epson enhanced matte paper

De foto’s zijn daarmee een momentopname die door het speciale kleurgebruik hun best lijken te doen om langer te blijven hangen, om een diepere indruk achter te laten, hoewel de tijd het uiteindelijk natuurlijk altijd wint. De kleuren in de foto’s lijken een voorsprong te willen nemen op het onafwendbare verval.

Iedere foto is uniek, er is geen tweede afdruk. Kijken doe je maar één keer, daarna is het toch weer anders. Ik weet niet of Kwaaitaal dat bedoelt, maar dat lees ik er dan zelf maar in.

Ik herinner me geen enkele bos bloemen uit mijn jeugd nog letterlijk, ik weet nog wel het gevoel dat ze me als kind en puber gaven. De beelden zijn vervaagd maar het gevoel blijft altijd over.

Werk van Danielle Kwaaitaal in ‘The Future is Female’

Danielle Kwaaitaal geeft fotografie een eenmalige kwetsbaarheid die we herkennen uit de werkelijkheid.

De herinnering aan een huis vol bloemen, een zomerwandeling in de natuur. Een gesprek wat nooit herhaald kan worden met iemand die er niet meer is. De mooiste dingen in het leven zijn eenmalig, zijn daarin dragers van een mooi verdriet.

Onderdeel van de tentoonstelling ‘The Future is Female’ bij Parts Project, Den Haag 2018, een tentoonstelling met werk van 13 kunstenaars en teksten van Twan Janssen. Curator: Francis Boeske.

Please follow and like us:
onpost_follow

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *