Daan van Golden

Er is vandaag weer een hitlijst verschenen. Van Nederlandse kunstenaars dit keer, niet toevallig tijdens Art Rotterdam, en niet toevallig rond dezelfde tijd dat van de hand van de samenstellers een boek verscheen.

Deel de kunstwereld in naar belang, en ingebeelde macht zal je ten deel vallen. Geef er een cursus Kunst Kopen bij en iedereen zal denken dat je een kenner bent, dat het aan jou is om het allemaal uit te delen. Ik hou dan verder heel even wijselijk mijn mond.

Sorry, ik trap er niet in, ik doorzie het belang van dat soort lijstjes. Ze dienen enkel en alleen om de statuur van de samenstellers aan te scherpen.

‘Er was eens een keizer die een competitie uitschreef voor een grote muurschildering.

Een groep Griekse en een groep Chinese kunstenaars gingen aan de slag, met een wand tussen hen in zodat ze niet bij elkaar konden kijken.

Na een aantal weken waren de Chinezen klaar. De keizer zag een prachtige muurschildering waar hard aan was gewerkt, het was heel mooi geworden.

Toen ook de Grieken zover waren bleek dat zij hun muur slechts hadden opgepoetst, zodat die het kunstwerk van de Chinezen alleen maar zachtjes reflecteerde.’

Daan van Golden

De vorige alinea’s zijn bijna helemaal gejat uit een stuk in de Groene Amsterdammer, maar ik heb de tekst naar mijn idee alleen even onherstelbaar verbeterd.

Mijn ego zat me in de weg, ik wilde hun tekst maar niet hun ritme.

Het is een parabel uit de elfde eeuw die Daan van Golden graag doorvertelde onder het motto: ‘Kunst is geen wedstrijd’, op zijn beurt weer ontleend aan de dichter Adriaan Roland Holst.

We doen het met elkaar, we doen het nooit alleen. Als je de eerste bent die de finish haalt dan vang je alle koude wind, ben je daarin misschien eigenlijk zelfs niet te benijden.

We zaten op te lage krukjes en we dronken slappe thee. Een voor een kwamen de werken uit zijn opslag, mijn mond viel telkens weer opnieuw een beetje verder open.

Ik kende die werken, van tentoonstellingen, catalogi, een biënnale lang geleden, maar ze stonden nog achter bij hem in de opslag en hij liet ze een voor een aandachtig en met uitgebreide uitleg zien.

Hij hing ze aan een schroef of spijker of zette ze tegen de muur. Na een uur of twee had hij een adembenemend overzicht van zijn werk neergezet en neergehangen, ik had tranen in m’n ogen.

De tentoonstelling die ik die middag te zien kreeg op zijn atelier was een van de mooiste die ik ooit zag, bij van Golden op zijn atelier in Schiedam, achter de deurbel met het geschilderde gouden vierkant.

Het is een grote opgave om als mens je ego te laten varen. Als kunstenaar misschien nog meer, omdat je aan de ene kant het podium op klimt en tegelijkertijd geen opgedrongen wedstrijd aan wilt gaan.

Een ego opgedrongen krijgen is nog weer een ander ding, vooral als het gebeurt door mensen die dat alleen doen om daarmee zichzelf op te poetsen, en harder willen glanzen dan dat ze in dat veld eigenlijk doen.

Dit soort lijstjes zijn voor blinden die kijken met hun oren.

Iedere wedstrijd in het leven is er een met jezelf, niet zozeer met anderen.

Please follow and like us:
onpost_follow

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *