Cory Arcangel

Er staat een filmpje op YouTube van een muis die dood speelt tot de kat geen interesse meer in hem heeft en er dan vrolijk vandoor gaat, de kat is alweer met andere dingen bezig. De muis is dood in het hoofd van de kat maar hij springt een levendig hiernamaals tegemoet.

Het klavecimbel was de voorloper van de piano. Bij het bespelen van de toetsen wordt er aan de snaren geplukt. Het maakt niet uit of je hard of zacht probeert te spelen, een klavecimbel speelt altijd op hetzelfde volume, stiekem eigenlijk altijd veel te hard.

De pianoforte was dus een vooruitgang, want daar kon je hard en zacht op spelen. Met vilt belegde hamertjes sloegen op de snaren, waarbij het er wel degelijk toe deed hoe hard of zacht je speelde, een bescheiden revolutie.

Afijn, het clavecimbel was dus dood, want lomp met een beperkt emotioneel bereik. Componisten stortten zich massaal op de pianoforte en later de piano, dat nieuwe welbespraakte wonder van verfijning, waarmee ineens álle gevoelens een muzikale vertaling konden krijgen.

Cory Arcangel, ‘Super Mario Clouds’, 2002. 
Hacked Super Mario Brothers cartridge and Nintendo NES video game system

Cory Arcangel is naast kunstenaar ook musicus en het klavecimbel is niet voor niets zijn favoriete instrument. Hij maakt in zijn werk gebruik van hedendaagse maar gedateerde technieken. Digitaal weliswaar, maar zeg maar Windows ‘95.

In (kunst)historische termen is dat een kwartier geleden, in de dagelijkse wereld tellen die subtiele tijdsverschillen wel degelijk mee.

Een voorbeeld is een werk gebaseerd op Super Mario, het befaamde computerspel van weleer. Door een hack in de software verwijdert Arcangel alle actie uit het spel. Hij fileert Mario zodanig dat alleen de backdrop overblijft, een blauwe lucht met wolken, tevens het enige element in het spel dat verwijst naar iets wat op natuur lijkt.

Cory Arcangel: ‘Photoshop CS: 50 by 50 inches, 300 DPI, RGB, square pixels, default gradient “Spectrum”, mousedown y=3000 x=650, mouseup y=3000 x=4525; tool “Wand”, select y=4680, x=4425, tolerance=60, contiguous= off; default gradient “Spectrum”, mousedown y=14000 x=8225, mouseup y=650 x=8225’, 2014. Digitale Print, 50 x 50 “.

Als iedereen denkt dat je dood bent heb je misschien daarna een heel fijn tweede leven. Je bent al afgeschreven, er wordt niet meer kritisch naar je gekeken, er wordt niets meer van je verwacht. Sterker nog, in de gedachten van de meeste mensen besta je eigenlijk allang niet meer, hooguit als een achterhaalde nerdy grap.

Iedereen kijkt vooruit, in de richting van vooruitgang. Dus kun jij op je gemak de rijkdom onderzoeken die anderen hebben laten liggen. En dan niet in een poging om daarin vernieuwing te vinden, maar door opnieuw te kijken misschien wel meer verdieping.

Hij lag vroeger altijd in de keukenla, maar opeens was ‘ie gewoon verdwenen. Zo’n halve maan van plastic op een stokje, de ouderwetse Flessenlikker. Handig om het laatste restje hopjesvla mee uit de fles te trekken, of een restje appelmoes uit het op het eerste oog al lege blik.

Ik heb hem denk ik teruggevonden. Arcangel is de creatieve Flessenlikker van de digitale wereld. Hedendaags archeologisch onderzoek naar het nieuwste van eergisteren, het digitale hiernamaals. Want dat blik was nog niet helemaal leeg, er zat nog een beetje in. 

Cory Arcangel
Please follow and like us:
onpost_follow

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *