Charles Ray

Het simpele heeft mijn voorkeur. De spreektoon, een heldere lijn, een glazen idee.

Ik heb het iemand wel eens horen zeggen over een kunstwerk: “Ik zie er steeds weer iets anders in.” En dat dat vervolgens een kwaliteit gevonden werd.

Ik heb dat niet. Ik wil alleen maar steeds precies hetzelfde zien in een werk, iedere keer opnieuw.

Joseph Luns zei het ooit mooi in zijn functie als minister van buitenlandse zaken:
“Het voordeel van een klein land is dat het een groot buitenland heeft.”

Hoe simpeler het werk, hoe groter de wereld eromheen.

Veel van de werken die ik reken tot de mooiste zeggen bijna niets. Ze fluisteren een woord of prevelen een gedachte, zelden hardop. Het is vaker nog een vraag die zich niet bekommert om het antwoord, maar dat terzijde.

Charles Ray, ‘Ink line’, 1987.
Inkt en pomp.

Het is vaak werk wat niet echt z’n best doet om geliefd te zijn, het heeft mijn liefde trouwens ook helemaal niet nodig. Het wil me niet behagen en het doet niet z’n best. Het is jaloersmakend lui in z’n perfectie.

Bijna niets, of zo min mogelijk. Zodat eromheen meer ruimte blijft voor de dingen die er echt toe doen.

Please follow and like us:
onpost_follow

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *