Cees Krijnen

De huid is je grootste orgaan. Daarbinnen ligt alles wat je bent besloten, daarbuiten begint de rest van de wereld, daarbuiten woont het andere.

Je voelt ermee, ademt ermee, ze is je laatste troef als bescherming tegen de wereld en je toont haar ontbloot het liefst alleen vrijwillig.

Dan komt de kleding, maar al vrij snel daarna de muren van je woning waarbinnen je bescherming vindt.

Tijdens een paniekaanval belde Cees Krijnen 112. Hij gaf zijn adres door en zei dat er hulp moest komen. Het tweede telefoontje, waarin hij zei dat het inmiddels niet meer hoefde is op een of andere manier niet helemaal doorgekomen.

Politie en Brandweer werkten zich een weg naar binnen door twee deuren van zijn woning, als een team van artsen die je opensnijden om daarbinnen iets te doen.

De deuren staan nu werkloos kunst te zijn, ze houden niets of niemand tegen. Ze houden niemand buiten en ontsluiten niets, verhullen geen geheimen meer.

Het is een ontluisterend onrustig beeld en ik had er ook geen goede foto van. Op mijn telefoon keek ik of ik er nog iets van kon maken. Ik zag een filter met de naam ‘dramatisch koel’ en die is het geworden.

Soms moet er iets beschadigd worden om iets anders te beschermen. Alles is uiteindelijk kwetsbaar en alles kan gewoon kapot.

Please follow and like us:
onpost_follow

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *