Cady Noland

Cady Noland maakt al jaren geen werk meer, althans dat is de consensus. Een van de duurste levende vrouwelijke Amerikaanse kunstenaars met een indrukwekkend oeuvre over de keerzijde van de Verenigde Staten.

Haar werk gaat in vele opzichten over de keerzijde van de American Dream. Opsluiting, buitensluiting, goedkoop bier en een fascinatie met geweld en hoe dat vervolgens in de media komt. En vlaggen, veel vlaggen, als schijnsymbool van een verenigd land wat verder verdeeld uiteenvalt.

Ze gebruikt hiervoor beelden uit de wereld van de Hicks, de onopgeleide Zuiderlingen met weinig interesse in de wereld buiten hun onmiddellijke gezichtsveld.

Nadat ze de kunstwereld verliet is ze begonnen met een indrukwekkende lijst van rechtzaken tegen die kunstwereld.

Ik vermoed hierin een meesterzet, niet het werk van een doorgedraaide kunstenaar. De agressie waarmee ze rechtzaken begint binnen het veld van galeries, musea en verzamelaars die iets doen of willen doen met haar werk leest voor mij als een tweede component bij haar werk over American Violence.

Straks, na haar dood verschijnt er wellicht een catalogue raissoné bestaande uit twee delen. Het eerste deel met haar verzamelde werk en het tweede deel met haar verzamelde rechtzaken.

‘See you in Court’ is al net zo Amerikaans als The Second Amendment, het is consistent met haar eerdere werk. Dat de kunstwereld haar afserveert als gevaarlijke gek zou zo maar eens eigenbelang kunnen zijn.

Je zult maar als verzamelaar een werk voor $1,4 miljoen hebben gekocht op de secundaire markt en dan een fax krijgen van mevrouw die zegt dat het werk niet van haar is omdat het zonder haar consultatie is gerestaureerd, waarmee het in feite niets meer waard is. Dan sta je niet te lachen, dan grijp je als verzamelaar naar je wapen.

Voor mij gaat dit tweede oeuvre van haar voornamelijk over het terugclaimen van de macht van de kunstenaar in een kunstwereld waar die macht beperkt wordt door figuranten.

Een portret van een land via geweld en rechtspraak, in haar ogen houdt ze misschien dat land ook op deze manier misschien wel een spiegel voor.

Misschien heb ik het helemaal mis en is ze inmiddels inderdaad in de war en paranoia, maar ze heeft dingen in het verleden goed gezien en goed vertaald, dus ik denk: “Waarom dan nu niet?”

De Hicks zijn onder druk vanonder hun stenen vandaan gekropen. Ze waren voor mij indertijd nooit zo zichtbaar, maar na de laatste verkiezingen zijn ze ineens overal en maken er schijnbaar zelfs de dienst uit.

Haar werk wordt hierdoor voor mij alleen nog maar realistischer en scherper, alsof het dat nog nodig had.

Misschien zijn die rechtzaken wel wat Amerika nog van haar tegoed had.

Please follow and like us:
onpost_follow

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *