Bruce Nauman

Het stond volgens mij ooit in Vrij Nederland, een artikel waarin werd voorgerekend dat Nederland failliet zou gaan als de Nachtwacht zou verdwijnen. Het leek me een vrij sterk verhaal, maar de strekking was wel duidelijk.

De overheid maakt goede sier met onze coryfeeën. Ik ga ze hier niet noemen, ze kunnen er ook niet zo veel aan doen, de gezelschappen die worden meegenomen om staatsbezoeken op te geilen, als glijmiddel worden gebruikt voor internationale contacten en contracten.

Om dit soort parels voort te brengen moet cultuur geworteld zijn in een voedingsrijke bodem. Niets groeit in het luchtledige, er is een kritische massa aan de onderkant en in het midden nodig om grote talenten voort te brengen.

Het geeft geen pas om op staatsbezoeken te pronken met deze ‘nationale helden’ en tegelijkertijd hun voedingsbodem weg te zetten als een te dure hobby. Ze waren nooit geworden wie ze nu zijn zonder een rijk cultureel klimaat, laten we het de humus noemen.

Parels zonder oesters kweken is wat de overheid het liefst zou doen, maar krenten zijn alleen bijzonder door de pap eromheen.

Na de Cultuur moet nu ook de gezondheidszorg eraan geloven, twee ziekenhuizen failliet in één week tijd door besluiten van commerciële partijen, de overheid stond erbij en keek ernaar.

Bij banken was dit onbestaanbaar, dus daar hebben we allemaal aan meebetaald. Net zoals we zouden gaan meebetalen aan de afschaffing van de dividendbelasting, al ging die uiteindelijk toch maar weer niet door.

Bruce Nauman, ‘Pay Attention’, 1973

De richting lijkt me duidelijk, het is een verhaal waarin alleen plek voor winnaars is. De hoofdrolspelers staan op het toneel, de rest van de cast zit in het beste geval in de zaal. Of staan in drommen voor de deur, doen nergens meer aan mee.

Wat in eeuwen is opgebouwd aan spreiding van kansen, democratisering van regeringsbeleid, zorgzaamheid voor de zwakste schakels in de ketting (dit is ons aller spaargeld) jagen ze er in één avondje staatscasino met het bedrijfsleven schaamteloos doorheen.

Als de zwakste schakels niet beschermd worden is er gewoon geen ketting meer en rollen ook die parels uiteindelijk los over de keukenvloer.

Wat nu blijkbaar wint is het recht van de sterkste, de grootste bek krijgt gewoon gelijk, het piepend wiel de meeste olie. Dieptriest zouden we daarvan moeten worden met z’n allen. En eigenlijk ook gewoon heel boos.

Please follow and like us:
onpost_follow

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *