Brice Marden

Je kent ze wel, die doosjes in de supermarkt: dit en dat zelf toevoegen en dan krijg je Kip Piri Piri, Franse Stoofpot of een Javaanse Rundvleesschotel.

Kunst is daarin niet anders, is zelden kant en klaar. Als het dat wel is is het meestal te zoet of te zout, of boordevol smaakversterkers. Ik wantrouw kunst die niet vraagt om ingrediënten van mezelf, die mij niet vraagt om mee te koken.

Zonder dat koken in je eigen keuken blijft de meeste kunst materiaal. Acryl op doek, inkt op papier of ordinaire video. Als ik niet uitgenodigd ben in m’n eigen keuken wantrouw ik het eigenlijk allemaal.

We hadden als uitvinders een ruimteschip gebouwd. De latten waren vleugels, een met Velpon opgeplakte koffieboon was de knop van de schietstoel, een stok met een krent de pook voor Supersnel.

Brice Marden

We gingen met de snelheid van het licht maar meestal nog veel sneller langs planeten die er nog helemaal niet waren en dan ook maar even langs de supermarkt, want we waren er nu toch.

Vroeg in de ochtend, je wordt wakker naast je geliefde en het dreigt een mooie dag te worden. 
Je zegt: ‘Goeiemorgen lief, ik hou van jou.’ 
Je geliefde zegt: ‘Jij bestaat voor 68,7% uit water. Ook goeiemorgen.’

Het is misschien wel waar, maar het klinkt niet zo gezellig. We zien onszelf graag als meer dan een recept, meer dan de som der delen.

De geest is ons Maïzenapapje, verbeelding onze kindergeest. Onze meningen zijn het peper en zout, fantasie de Italiaanse kruidenmix. De waarheid is voor kranten, de ziel wil onderzoekend blijven spelen.

Kunst is eigenlijk per definitie romantisch, waarschijnlijk meer nog dan het leven zelf.

Schilderij: ‘Groengrijs, Donkergrijs, Lichtgrijs.’ 
Jij: ‘Ik ook van jou.’

Please follow and like us:
onpost_follow

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *