Annemarie van Splunter

Het gegeven is even eenvoudig als doeltreffend. Simpeler kan film bijna niet zijn dan in het werk hier van Annemarie van Splunter.

21 kinderen, 21 huizen en 21 gordijnen. De kinderen doen de gordijnen in hun huis open. Meer is er niet, maar ik was tot tranen geroerd door wat met deze voorstelling van zaken werd geïmpliceerd.

Neem het verschil tussen de jongens en de meisjes. Waar de jongens vaak lomp en met bravoure de gordijnen opengooien doen de meisjes dat met een zekere voorzichtigheid, hier en daar lijkt het zelfs een ritueel. Ze openen het uitzicht zachter, wellicht met meer gevoel voor de kijker en zichzelf, misschien zelfs voor de buitenwereld.

Op één jongetje na, de gordijnen vermoeden een Turks of Marokkaans huishouden. Een welopgevoed, ingetogen, lief jongetje lijkt hij me. Voorzichtig doet hij de gordijnen open en laat het daglicht binnenstromen, de dag komt dan toch vriendelijker binnen, de dag wordt beleefd aan je voorgesteld en je denkt bij jezelf: ‘Goedemorgen.’

De Toekomst opent de gordijnen en laat ons zien waar we ons nu in het heden bevinden. Een achterstandsbuurt, een grachtenpand, of een huis met uitzicht op lelijke stedelijkheid. Toevallig is dit Amsterdam, maar in gedachte werkt dit denk ik overal hetzelfde.

De gordijnen openen, als eerste handeling ‘s ochtends om je te verhouden met de wereld. We staan er misschien zelden bij stil, maar je verhouden tot de wereld is een dagelijks terugkerende keuze, eigenlijk geen vanzelfsprekendheid.

Een veranderde wereld inmiddels misschien, ik heb daar mijn hoop op gevestigd. Een wereld waarin meerdere vormen van geluk mogelijk zijn en naast elkaar bestaan.

Een wereld waarin je kunt zijn wie je bent, ook al ben je als iemand anders geboren. Ook al zijn er in productie onderdelen verloren gegaan, of is er met het in elkaar solderen iets misgegaan. Die wereld ligt misschien nu ook open voor jou. De Toekomst heeft in ieder geval de gordijnen voor je geopend.

Een wereld waarin macho krachten niet automatisch winnen. Een wereld waarin de zachte kracht meer stem krijgt. Waarin twijfel en vragen stellen belangrijker wordt dan alles altijd zeker weten.

Naar het licht toe groeien met z’n allen. Kijk hoe planten het doen, die hebben het nog niet zo slecht bekeken. Ze zoeken het licht en groeien er naartoe, hoeveel meer aanwijzingen heb je nodig? De tuin, net buiten je gordijnen blijft een goede docent, als je wilt luisteren.

We willen vanalles en we willen het nu, maar wat als we ons eens zouden afvragen of alles wat we willen ons uiteindelijk ook echt verder helpt in het leven, ons echt geluk brengt?

Dat is voor mij de Vrouwelijke kracht, je dingen durven af te vragen, open staan voor verandering, te leven met dagelijkse twijfel, verwondering, en het daarover hebben met elkaar.

De mannelijke krachten hebben in de wereld lang genoeg de overhand gehad en kijk hoe onze gordijnen erbij hangen.

Het is denk ik tijd voor een zorgzamere aandacht. Met liefde voor onszelf en de ander, want uiteindelijk zijn we allemaal Een en zijn we allemaal pas echt gelukkig als de Ander, wie dat ook is, het ook is. We doen het niet alleen, we doen het met z’n allen.

The Future is Female.

Annemarie van Splunter ‘A Day Such As This’ 

Onderdeel van de tentoonstelling ‘The Future is Female’ bij Parts Project, Den Haag 2018, een tentoonstelling met werk van 13 kunstenaars en teksten van Twan Janssen. Curator: Francis Boeske.

Please follow and like us:
onpost_follow

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *