Anne Truitt

Het was om te beginnen z’n stem. Een geruststellend geluid, daarvan alleen zou je al rustig worden. De meditatie instructeur sprak op de CD de bevrijdende woorden:
“Je bent er al, je hoeft verder niets, je bent een ademend lichaam, dat is meer dan genoeg.”

De ontlading die daarmee gepaard ging zal ik jullie hier verder besparen, ik kreeg in ieder geval voor m’n gevoel voor het eerst in lange tijd vrijaf.

Even niets nog beter, even geen tandje erbij. Even niet de schouders eronder, niet door de zure appel, even niet met mij.

Anne Truitt

Midden jaren negentig, een borrel bij een verzamelaarsechtpaar in Los Angeles. Terwijl we allemaal druk doende waren helemaal onszelf te zijn zag ik daar voor het eerst een werk van Anne Truitt. Het hield zich nergens mee bezig, bemoeide zich met niets, het stond alleen zichzelf te zijn. Het had duidelijk vrijaf gekregen van de wereld om zich heen.

Ik kende haar werk voorheen nog niet, het was een soort van streekgerecht. Abstracte volumes met een menselijke maat die vooral door hun kleurgebruik een vrouwelijke hand verraadden. Geen stellig machismo, eigenlijk gewoon een opmerking. Ik ben er ook, ik mag er zijn, precies zoals ik ben.

Anne Truitt

Abstracte werken van mannen zijn vaak stoere dingen die willen overbluffen, imponeren, als je erover nadenkt misschien uiteindelijk ook stiekem wel een beetje sneu.

Anne Truitt

Het werk van Truitt doet me denken aan een Shakespeare die ik ooit zag.

Aan het einde van het stuk, nadat iedereen elkaar in een uur of twee vermoord had ging het meisje van een jaar of zestien zwijgend op de troon zitten.

Zo kan het ook.
Leve de Koningin.

Anne Truitt
Anne Truitt
Please follow and like us:
onpost_follow

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *