Andy Warhol

Sommige mensen houden van gedichten, anderen van verhalen. Ik hou van anekdotes, vacuumgetrokken wijsheden waar weer lucht bij komt als je ze doorvertelt.

Mijn favoriet gaat als volgt:

Charlie Chaplin deed mee aan een Chaplin look-alike wedstrijd en werd derde.

Google het maar, het is waargebeurd. Of hij tweede of derde werd staat ter discussie. Ik kies altijd voor derde, beetje drama kan geen kwaad.

In al z’n simpelheid zie je hier het hele probleem van creativiteit in een notendop. Vaststaat dat Chaplin de eerste was die Chaplin was, maar hij wordt voorbijgestreefd door twee kandidaten die nog beter zijn in hem-zijn dan hijzelf.

Andy Warhol, ‘Double Elvis’, 1963

Ik kan daar uren over denken. Het is een soort Droste stelling waar je niet uitkomt, omdat hetzelfde probleem zich steeds opnieuw stelt: wat is originaliteit, wat is creativiteit, en waar woont dan kwaliteit in dezen?

Bracht de winnaar een karikatuur van Chaplin ten tonele die daardoor beter leesbaar was? Zat Chaplins mens-zijn in de weg? Waarom winnen twee kopieën van het origineel en wat leert ons dat over een begrip als kwaliteit?

Ik ben er nooit uitgekomen, maar de beste vragen zijn denk ik vragen waar je nooit helemaal uitkomt. Een soort lopende band voor je hoofd, je rent maar komt geen meter verder. Ondertussen heb je toch maar mooi gesport.

Please follow and like us:
onpost_follow

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *